De (idiopatische) ziekte van Parkinson (PD)

 
 


PD is de meest frequente vorm van parkinsonisme.

Het aantal PD patiënten wordt geschat op 3/1000 inwoners, de meest frequente aanvangsleeftijd is 55-65 jaar, al komt de ziekte uiteraard ook op jongere leeftijd voor. Het symptomencomplex van een PD is dat van een klassiek parkinsonisme syndroom. Typisch voor PD is het optreden van een gelateraliseerd parkinsonisme, d.w.z. dat de symptomen meestal eerst optreden aan één zijde van het lichaam, of dat één lichaamshelft meer symptomen vertoont dan de andere. Ook klassiek voor PD is dat de symptomen, vooral de stijfheid en de bewegingsvertraging, goed reageren op levodopa en dopamine receptor agonisten. Beven, wat niet bij alle PD patiënten voorkomt (in ongeveer 1/3 patiënten ontbreekt dit symptoom), reageert soms minder op behandeling. Gangstoornissen en valneiging komen in de regel niet voor in de vroege stadia van PD.

PD moet onderscheiden worden van de andere vormen van parkinsonisme, vooral omdat het beloop van PD trager en goedaardiger mag genoemd worden dan het beloop van de andere parkinsonisme syndromen die hieronder worden besproken. Deze syndromen worden vaak parkinson-plus syndromen genoemd omdat ze naast het parkinsonisme ook andere symptomen vertonen. Het onderscheid van PD met de parkinson-plus syndromen is niet steeds makkelijk te maken, vooral in de beginfase van de ziekte waar de symptomen soms nog wat onduidelijk kunnen zijn.

 



Mijn favoriete koppelingen

De (idiopathische) ziekte van Parkinson (PD)